Στο όνειρό του ο φίλος του πήγε να τον σκοτώσει.
Τρέχει, τρέχει συνέχεια, βιαστικός να προλάβει τα πάντα.
Σε μια χαμένη κίνηση το κεφάλι στρίβει από δεξιά προς τα αριστερά.
Μία ολόκληρη στροφή, σαν μια ολόκληρη ζωή.
Χαμογελάει όταν το βλέμμα του περνάει από σένα.
Στο όνειρό του υπάρχουν πολλά φωτεινά «ναι», εκτυφλωτικά.
Λέει, το θολό σκοτάδι είναι επιθυμία και γαλήνη. Ψέματα!
Ο δισταγμός φοβάται, σαν να κρέμεται από την άκρη ενός γκρεμού.
Η επιθυμία αρρώστησε εχτές, αισθάνεται απαίσια σήμερα.
Μια ζωή συμμετρική, κομμένη και ραμμένη μόνο για σένα.
Στο όνειρο σου δεν τον είδες ούτε μια φορά.
Κι αυτό φυσικά για καλό σου. Τουλάχιστον στην αρχή.
Μα πες μου, γιατί το βλέπεις πρώτα ανάποδα και μετά από την καλή?
Σε μία χαμένη κίνηση το κεφάλι στρίβει από αριστερά προς τα δεξιά.
Μία ολόκληρη στροφή, σαν μια ολόκληρη ζωή.
Χαμογελάει όταν το βλέμμα της περνάει από μένα.
Δεκτό.
(Αφιερωμένο στην Άννα)
Τρέχει, τρέχει συνέχεια, βιαστικός να προλάβει τα πάντα.
Σε μια χαμένη κίνηση το κεφάλι στρίβει από δεξιά προς τα αριστερά.
Μία ολόκληρη στροφή, σαν μια ολόκληρη ζωή.
Χαμογελάει όταν το βλέμμα του περνάει από σένα.
Στο όνειρό του υπάρχουν πολλά φωτεινά «ναι», εκτυφλωτικά.
Λέει, το θολό σκοτάδι είναι επιθυμία και γαλήνη. Ψέματα!
Ο δισταγμός φοβάται, σαν να κρέμεται από την άκρη ενός γκρεμού.
Η επιθυμία αρρώστησε εχτές, αισθάνεται απαίσια σήμερα.
Μια ζωή συμμετρική, κομμένη και ραμμένη μόνο για σένα.
Στο όνειρο σου δεν τον είδες ούτε μια φορά.
Κι αυτό φυσικά για καλό σου. Τουλάχιστον στην αρχή.
Μα πες μου, γιατί το βλέπεις πρώτα ανάποδα και μετά από την καλή?
Σε μία χαμένη κίνηση το κεφάλι στρίβει από αριστερά προς τα δεξιά.
Μία ολόκληρη στροφή, σαν μια ολόκληρη ζωή.
Χαμογελάει όταν το βλέμμα της περνάει από μένα.
Δεκτό.
(Αφιερωμένο στην Άννα)
